رهایم کن از این دلبستگیها

 مرا تنها برای خویش بگذار

مرا با خاطرات تلخ یک عشق

مرا با قصه ای از پیش بگذار

گذشتم از تمام رفته هایم

تمام رفته هایم رفته بر باد

تو بگذر از دل دیوانه من

که بودم پیش از اینها  رفته بر باد

مبر با خود گمان از پا فتادم

شکستم در لگدمال غرورم

که افسار دل دیوانه ام را 

ندادم دست این چشمان کورم

من از افسون سر گردان چشمت

میان این طلسم شوم رستم

اگر مستم نه از جام نگاهت 

که از آزادی از دام تو مستم 

مرا همرنگ چشمانت مپندار

من از آیینه ام همزاد خورشید

من از دستان نورم ای سیه چشم 

 که چشمانت ز برق من درخشید

مرا همسنگ قلب خود میندیش 

  من ازبوران وبرف ازجنس آبم

مپنداری که بارانم دگرنیست

 اگر خشکم اگر همچون سرابم

اگر اندوه ابری تیره بختم  

 اگر اشکی به چشم نوبهارم

مپنداری که بغضم آه سردیست

  اگر خاکسترم شوری ندارم

اگر فریاد رعدی آتشینم

اگر احسا س موجی سرنگونم

تمام هستی ام دردیست سوزان

که اینسان غرقه در بحر جنونم

مرجان خوش قامت

فروردین 83

بيا تا گل بر افشانیم و گل در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

 در نوشته های قبلی از تولد دوباره نوشتم ودوباره

 زاده شدن وتجدید نظر کردن در روش زندگی و

 چارچوب های ذهنی و در نهایت رهایی از همه

سنت های غلطی که یا خودمان اسیر آن شده ایم ویا

دیگران ما را اسیر آن کرده اند.با ور کنید این رهایی

چه حسی است و چه حالی دارد... از شکستن سنت

 هایی حرف می زنم که آرامش را از ما ربوده و بیشتر

ما تصور می کنیم با رسیدن به چیزهایی که این سنت ها

 بر ما تحمیل می کنند به شادی و خوشبختی می رسیم

 ... این حرف ها می توانست  نوشته های دختری باشد که

 در پایین ترین سطح رفاه طعم شیرین شادمانی و آرامش

 وخوشبختی را درک کرده اما در حقیقت این نوشته ها

 را کسی می نویسد که در یافته  نه رفاه مادی، نه ثروت

ونه ظواهر و زر وزیور .... نه ماشین فلان ونه لباس بهمان

... هیچ کدام نمی تواند شادی و آرامشی را که همه به دنبال

 آنند را تامین کند   نمی دانید چه تلاشی می کنم تا حرف هایی

را که از عمق جانم بر می خیزد به دیگرانی که در جستجوی

 زیبایی های زندگی و در پی شکوه هستی خود را فراموش

می کنند و دلشان را ... بفهمانم.

 این سنت ها و این آداب و رسوم و تشریفات دارند زندگی

 مارا تباه می کنند دارند دل مثل آیینه زلالمان را غبار آلود

 می کنند و خدا نکند روزی بفهمیم که چه خیانتی در حق

 خودمان کرده ایم که دیگر فرصتی برای جبران نمانده باشد.

 دوستان تصمیم به چاپ اونا داشتم و ازطرفی هم اصلا

 قرار بود تو این وبلاگ فقط نوشته هامو بذارم نه شعرامو

 ولی حالا که متوجه شدم بعضی از دوستان شعر های

منو توی وبلاگاشون گذاشتن و خوب خیلی به شعرای

 من لطف داشتن خودم باقی شعرامو می ذارم تو وبلاگم.

التماس نااميدي در غرور

رعشه‌هاي ترس جاري در تنم

خيس از باران غم پيراهنم

گونه‌هايم سرخگون از شرم او

زير سيلي‌هاي دست گرم او

آه گر بگذارد اين ترديد كور

خود به زير اندازم از اسب غرور

باز كودك مي شوم مثل قديم

مي‌روم تا لحظه شش سالگيم

جعبه‌اي از چوب و كاغذ خانه‌ام

هُرم دستان پدر بر شانه‌ام

خود مي‌اندازم به آغوش پدر

مي‌روم بالا ز سردوش پدر

ميكشم گيسوي لخت دختران

مي‌پرم خندان به سوي آسمان

در سكوت عصر خواب آلود شهر

مي‌زنم فرياد خوشبختي به دهر

مي‌زنم زنگ در همسايه را

مي‌گريزم باز در پس كوچه‌ها

مرا اي مرد بي‌پرواي رويا

ببر تالحظه‌اي شيرين و زيبا

سوارم كن به روي شانه خويش

بمان تنها كنارم لحظه‌اي بيش

بكش دستان خود بر گيسوانم

بچسبان گونه‌ات بر بازوانم

بخوابانم به روي زانوانت

بچسبانم به زير بازوانت

اگرعاشق شدم يك بار ديگر

بكن بيرون هواي عشق از سر

بكش سيلي به روي گونه‌هايم

به فريادي بلرزان شانه‌هايم

كشيدي چون كشيده بر لبانم

چو خون جاري شو از جوي رگانم

بكش گريان و عصيان‌گر به آغوش

من و كوه ملالت هام بر دوش

نكن بيدارم از اين خواب هرگز

نشو از غصه‌ام بي‌تاب هرگز

نكن هرگز جدايم از تن خويش

بزن آتش به آغوشم از اين بيش

 مرجان خوش قامت