ای باده لبریزم!

 

شمس الحق تبریزم!

 

بانوی محبوبم!

 

محبوبه خوبم!

  

تولدت مبارک

 

 

تنها تفکری که هرگز کهنه نمیشه و هر چه در

 

 تاریکیهای این عصر آلوده پیش میریم روشن تر

 

 و تازه ترجلوه می کنه همون تفکر قدیمی و عتیقه

 

 : پندار نیک، گفتارنیک، رفتار نیکه ....

 

همون صداقتیه که تمام ارزش تاریخ چندین هزار

 

 ساله ایرانم تو کتیبه های داریوش به من جسارت

 

 راستی واحساس افتخار میده ....

 

       اون کسی از همه سرخورده تر و حقیرتره

 

که شهامت راستی و صداقت  رو نداره چون با دروغ

 

 برای ناچیزترین چیزها تیشه به ریشه دوستی و

 

 یکرنگی و اعتماد می زنه این حرف هارو با تمام

 

 حزنی که در قلبم و بغضی که در گلویم دارم

 

می نویسم

 

      کاش بفهمیم که چقدر زندگیمان روز به روز

 

 بیشتر درتاریکی ناراستی و دروغ های کوچک و

 

 بزرگ ،مصلحتی و غیر مصلحتی بر پایه ویران

 

 ترین و سست ترین کجی ها بر پایه تظاهر و

 

 دروغ رو به زوال انسانیت و شرافت است.

 

 

 

این شعر هدیه برای دوست عزیزی که برام از

 

 هزاران سال پیش قصه می گفت و بزرگترین

 

هدیه ها رو به من داد باشد که ...

 

 

 

 اي خفـته دراين پـيكربـيدار،بيتاب

            

 اي برده ازخاطرنشان،اي رانده ازكيش

 

ازغـرش ديـوانه ايـن خـشـم خـامـوش              

 

 بـشـ‌كـن توديـوارسـتـم را برتـن خويـش

 

 

 

بشكن تو اي ديوار رخوت بر تن من              

 

پـركـن ززخـم ايـن نوازش پـيـكرم را

 

برخودبپيچ اي دردعصيانگرتن من              

 

 آتـــش بـزن بـاردگـرخاكـسـتـرم را

 

 

بشكن تواي خاموشي ويرانگرمن                

 

درروشناي آتش وخون بغض فرياد

 

وا كن به رويم ديده گريان خود را                

 

 فارغ زگردمحـنـت وطوفان بيـــداد

 

 

بگشاي تن اي حس بي تاب رهايي               

 

 برروي موج مرگ و گرداب وجودم

 

تا رعـشـه افـتاده برانـدام  باران

 

از خشم رگبارستم برتاروپودم

 

 

آه اي كشيده ازاسارت تا رهايي                

 

 درزيرباران آتش ازخاكسترمن

 

آه اي نهاده زخمي و بي جان وخونين            

 

 برروي هرم آتش وخون بسترمن

 

 

 

اي خون تو اي جوشيده درآزادگي ها           

 

 اي تو رها از رخوت رگهاي سردم 

 

اي ريخته بر خاك نا پاكان صد قرن              

 

 بفشان غبار شرم خود بر رنگ زردم

 

 

 

مـن آخـريـن گرد ره نوشـيروانـم                

 

  با پاره هاي استخوان ، خون رگانم

 

محكم بكش زنجير صلح و عدل و ايمان        

 

  بر خود بلرزان تار جسم و پود جانم

 

 

غرق نـوازش كـن تـنـم را ابر ايمــان            

 

 با بوسه هاي وحشي شلاق باران   

 

بگشا به رويم در تو اي خورشيد عاشق         

 

  بيرون بيا از فرق سبز سر به داران

 

 

آه اي خداي خاك و آتش ،باد و باران            

 

 پركن جهان ازعطرصلح ازجنگ خالي

 

آه اي خداي كوروش ايران را نگهدار           

 

 از كين و از دشمن ، دروغ وخشكسالي

 

 

آه اي طنـيـن پر غـرور شعـــرهايم              

 

با جــو هر آزادي خـون تـن مـن

 

برسنگ خونين رنگ وخاك هرزميني       

 

حك كن كه اينجاهمچوايران ميهن من

 

 

     مرجان خو ش قامت

 

 

 

 

برای الهام ،زهرا ،راضیه وپروانه

 

دلت را جز به من بر هیچکس مسپار

 

دلت را جز به من بر هیچکس مسپار

که من باور نکردم با دلم قلبی صمیمی

 مانده در این شهر

که جز غم غمگساری مانده در این دهر

 

دلت را جز به من بر هیچکس مسپار

###

تمام عمر یاری خواستی

کو یارچون تنهاییت با تو وفا دار؟

چراغی چون دو چشمانت که

جانت سوزد و روشن کند شام غریبت را

نمی یابی کسی تا جر عه های جام لبریز

 و جودت را به کام تشنه اش ریزی

 

دلت را جز به من بر هیچکس مسپار!!

####

بگو جانم

بگو با من

که آیا دیده ای کس را به جز من

 با همه اما بریده از همه دنیا

به امید غباری تا ز ره خیزد

 

به امید کسی تا اشکهایم را

 به روی شانه اش ریزم

اگر سوزد چو شمعی

 در دل شبهای تاریکم

شوم پروانه بر گردش

کشم بر جان و دل دردش

چو دودی از برش خیزم

 

دلت را جز به من بر هیچکس مسپار

####

ثنا من قلب خود را از گزند

 نا رفیقان، نا جوانمردان

 چنین پنهان درون سینه ام کردم

مگو با من که دردی نیست در جانم

که راز درد را دانی و می دانم

 

مگو کاخر مرا با عشق کاری نیست

که قلبم مرده و سرد است

همه سرمایه ام عشق است

تمام هستی ام درد است

 

مرا با سوز دل ، با رنج کاری هست

مرا با رنگ کاری نیست

 

به روی قلب من گر کوهی از اندوه افتاده ست

به روی سینه ام از کینه باری نیست

چه پنداری که این خاموش وتنها را

به دل آتش ز غم ها نیست

آری هست

 

تو را جان عزیزان و وفا داران

غم و اندوه و تنهایی

دلت را جز به من بر هیچکس مسپار

من از فردا نمی ترسم

دلم آغوش فرداهاست

هراسم از کم و از بیش

گریزم از پس و از پیش

فرارم از من و ما نیست

که من بگذشته ام از خویش

 

سخن از خصم و خصمان نیست

گریز از بیم یاران است

چو زخم خنجر یاران

به قلبم از قفا آید

چه باک از خصم دارم من

که او از پیش رو آید

 

                              مرجان خوش قا مت

                               اسفند 1382

                                 قم

 

<src="D:\m