این چند ماه که مشغول درس بودم از قافله زنده ها حسابی

جا ماندم.دوباره شروع کرده ام به زندگی..

به جستجوی قشنگی های هستی...

با تمام تلخی ها و شیرینی ها , سختی ها و راحتی ها

شادی ها و شیرینی ها، زشتی ها و زیبایی ها

باید بزرگ شد ؛باید زیبا شد

باید زندگی کرد.

هر چه بیشتر...

باید به آن زیبایی ، به آن نهایت ، به آن عبودیت دست یافت

عبودیت همان چیزی است که به خاطر آن آفریده شدیم.

پله های عبودیت که از آن باید بالا رفت:

اول شناخت یا معرفت

دوم عشق

سوم اطاعت

باید به دنبال معرفت بود، معرفت  یا شناخت آن نهایتی که

در جستجوی آنیم ؛ این نهایت با تمام شکوه و زیباییش

در وجود محمد(ص) و خاندانش متجلی است.

این را به جدیت می گویم که ما اگر هنوز نتوانسته ایم

به آن آرامش و امنیت خاطر و در عین حال به آن شور

و شوق وحرارتی که نسبت به زندگی و نسبت به رشد

و بالندگی خودمان باید داشته باشید برسیم این به این

علت است که هنوز نسبت به ائمه اطهار شناخت پیدا

نکرده ایم .

مثل این است که باور کرده ایم که "ما" یعنی نسل

روشن فکرو تحصیل کرده و به اصطلاح خودمان

 فهمیده جامعه باید در همه جنبه های اعتقادی با پدر

   و مادر هایمان

فاصله داشته باشیم و هر چیزی که آنها به آن عشق

می ورزند برای ما کهنه و پوسیده باشد.

کاش چشم ها را می شستیم و جور دیگر می دیدیم