سوگند به عزت و جلالم که به یقین و حتم ، امید هر کس را

 که در دیگری جز من دل بسته باشد به نا امیدی خواهم کشاند

و در میان خلق ، جامه ذلت و خواری بر او خواهم پوشاند و از

نعمت قرب و نزدیکی به خود و فضل  و رحمتم ، دورش خواهم

ساخت. آیا بنده من در سختی هایی که به خواست من بر او وارد

شده، به دیگری چشم امید بسته است؟

   و من آن بی نیاز عطا بخشی هستم که کلید همه درهای بسته

 در دست من است و در ِ خانه من به روی خواهندگان و خوانندگان

باز است.

   مگر نمی دانید هر کس به مشکلی گرفتار آید ، کسی جز من ،

قادر به حل آن نیست؟؟

        مگر نه آن است که آنچه از من نخواسته اند با بزرگواری

و کرم خویش به آنان عطا کردم ؟؟، پس چه شده که حل معضل

 و کشف  مهم خود را از دیگری می جویند و راه سوی درگاه من

 نمی پویند؟

منم آن خدا که به بندگان خود پیش از آنکه بخواهند می بخشم!

آیا از من خواسته اند که نداده باشم؟؟ هرگز!

مگر جود و کرم به کسی جز من تعلق دارد....

(روایت از محمد بن عبدالله بن علی بن الحسین علیه السلام

در کتاب "عدة الداعی")